ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ 8-3-2016

Συνάδελφοι,

Παραμένουν εδώ όλοι οι λόγοι που έβγαλαν μαζικά τους εργαζόμενους, το λαό στους δρόμους το αμέσως προηγούμενο διάστημα: Το χτύπημα της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και όλα εκείνα που ετοιμάζονται να προσθέσουν στη μακριά λίστα των πληγμάτων που έχουν δεχθεί τα δικαιώματα μας - μέτρα μεγάλης σκληρότητας που αφορούν στο σύνολο των εργαζομένων και του λαού. Και αυτά με την σειρά τους, να προστεθούν στην τεράστια μάζα των ανέργων, στην απλήρωτη ανασφάλιστη δουλειά για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους, στους μισθούς πείνας, στην όξυνση όλων των προβλημάτων της εργατικής λαϊκής οικογένειας.

Φαίνονται, ωστόσο, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση στην ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» που προβλέπει το 3ο μνημόνιο και κυρίως να προχωρήσει απρόσκοπτα στην εφαρμογή του νέου ασφαλιστικού νόμου και όλων των άλλων προαπαιτούμενων αντιλαϊκών μέτρων που έχει σχεδιάσει να περάσει. Παρ' όλ' αυτά, στα μέτρα που είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση προστίθενται συνεχώς νέα, ακόμα πιο άγρια, που θα γίνει προσπάθεια να νομιμοποιηθούν στις λαϊκές συνειδήσεις με το ψευτοεπιχείρημα ότι «γλιτώσαμε τα χειρότερα» και ότι είναι «μέτρα δίκαιης κατανομής των βαρών».

Την ίδια στιγμή, είναι ανοιχτό το μέτωπο και στο κομμάτι που αφορά στις διεθνείς εξελίξεις και για το οποίο και αυτή η κυβέρνηση έχει σοβαρότατες ευθύνες. Συμμετέχει ενεργά στους σχεδιασμούς της ΕΕ για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό, ψήφισε και συμφώνησε σε αποφάσεις που οδηγούν σε μαζικό εγκλωβισμό προσφύγων - μεταναστών στην Ελλάδα και στο ανοιγοκλείσιμο της κάνουλας των προσφυγικών ροών, σύμφωνα με τις ανάγκες του κεφαλαίου για φτηνά εργατικά χέρια. Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ αυξάνει τους κινδύνους, αποθρασύνει και ενισχύει την τουρκική επιθετικότητα και προκλητικότητα σε βάρος της Ελλάδας. Θα πάρουμε επιτέλους θέση για την πραγματική αιτία και τις επιθέσεις στα δικαιώματα μας και για τις επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή; Για το καπιταλιστικό σύστημα;

Είχαμε πει και το εννοούμε ότι το ασφαλιστικό είναι αιτία πολέμου: Πάμε για ριζική αλλαγή του τοπίου στην κοινωνική ασφάλιση – δε θα μιλάμε πια για κοινωνική ασφάλιση, αλλά για ατομική υπόθεση. Θέλουν ν’ απαλλάξουν το κράτος και τους εργοδότες από το βαρίδι της ασφάλισης, να εξασφαλίσουν ακόμα πιο φτηνή εργασία. Οι εργαζόμενοι πίσω από το αίτημα να πληρώσει η εργοδοσία και το κράτος δε γίνεται να πάμε. Κι ας έβγαιναν διάφορες συνδικαλιστικές δυνάμεις ως λαγοί για τη δημιουργία και την επέκταση των επαγγελματικών ταμείων. Εμείς πίσω δε θα κάνουμε.

Για τους δημοσίους υπαλλήλους αιτία πολέμου είναι και το νέο μισθολόγιο, για το οποίο πανηγύριζαν κάποιοι ότι θα έχει αυξήσεις, ενώ ο ίδιος ο Τσακαλώτος κόμπαζε για το δημοσιονομικό όφελος που θα προκύψει από την εφαρμογή. Αιτία πολέμου είναι και ο νεόφερτος νόμος της αξιολόγησης, ο οποίος παρά τα καροτάκια που μπορεί να προβλέπει, ένα είναι σίγουρο επιταχύνει τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στον κρατικό μηχανισμό, προκειμένου να συμβάλει πιο αποτελεσματικά στην επίτευξη του στρατηγικού στόχου κυβέρνησης - κεφαλαίου για την ανάκαμψη της οικονομίας, με στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων. Το ομολόγησαν και οι ίδιοι: «η Δημόσια Διοίκηση οφείλει εκ του Συντάγματος να διευκολύνει την ιδιωτική πρωτοβουλία, στο πλαίσιο των νόμων και της εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος».

Τώρα πώς εννοεί η κυβέρνηση το δημόσιο συμφέρον...σίγουρα πάντως δεν έχει να κάνει με την ικανοποίηση των διευρυμένων, λαϊκών αναγκών, την παροχή ποιοτικών κοινωνικών υπηρεσιών ή την εξάλειψη των αιτίων που οδηγούν στην υποβάθμιση των υπηρεσιών. Δεν επιδιώκει να μας κάνει καλύτερους, ή να αναβαθμίσει τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες.

Μιλάει για στοχοθεσία κι εδώ μην ξεχνάμε ότι η στοχοθεσία ως εργαλείο αξιολόγησης που τόσο ένθερμα υποστήριξε η κυβέρνηση ήταν πρόταση της ΠΟΕ – ΟΤΑ, αλλά και θέση της ΑΔΕΔΥ: ο υπάλληλος θα αξιολογείται τόσο για τους στόχους που τέθηκαν, όσο και για το πόσο συνέβαλε στην επίτευξή τους! Πώς θα κρίνονται τα στελέχη και οι υπάλληλοι; Δεν θα κρίνονται με το αν προωθούν γρήγορα τις ιδιωτικοποιήσεις; Με το αν ξεμπλοκάρουν πολύ γρήγορα το απίστευτο χρήμα που δίνεται στα μονοπώλια και στους επιχειρηματικούς ομίλους; Δεν θα κρίνονται με το αν άρουν γρήγορα διάφορα εμπόδια για να προχωρήσει γρήγορα η καπιταλιστική ανάπτυξη; Πώς θα κρίνονται στα νοσοκομεία οι διοικητικοί υπάλληλοι; Με το αν καταφέρνουν να ξοδεύουν όλο και λιγότερα.

Και βέβαια, είναι αποκαλυπτική η τοποθέτηση του Βερναρδάκη στη Βουλή «Στο νέο μισθολόγιο, αυτό που ψηφίστηκε το Δεκέμβριο, περιλαμβάνονται μελλοντικές προβλέψεις για την σύνδεση της αξιολόγησης με μια ταχύτερη μισθολογική εξέλιξη ή και με μια βαθμολογική εξέλιξη». Τι αξιολόγηση είναι αυτή; Δεν είναι τιμωρητικού χαρακτήρα;;;

Εμείς λέμε ότι τίποτα δεν έχει να ζηλέψει αυτή η αξιολόγηση από την αξιολόγηση του Μητσοτάκη, αφού διατηρείται όλο το προηγούμενο αντιδραστικό πλαίσιο, κι ας μη βιαστούμε να πανηγυρίσουμε για την κατάργηση των ποσοστώσεων, γιατί σαφή απάντηση δεν πήραμε σχετικά με το τι πρόκειται να κάνει η κυβέρνηση με τους «ανεπαρκείς» δημοσίους υπαλλήλους.

Και όλες αυτές οι σάλτσες για αποκομματικοποίηση και αποπολιτικοποίηση, για αξιοκρατία και τομές είναι για να καλύψουν ότι και αυτή η διοικητική μεταρρύθμιση όχι μόνο δεν κόβει, αλλά αντιθέτως θρέφει τον ομφάλιο λώρο του κράτους με την οικονομία και την πολιτική στον καπιταλισμό, προσαρμόζει το κράτος και τις εργασιακές συνθήκες των δημοσίων υπαλλήλων στις ανάγκες του κεφαλαίου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παθογένεια του κράτους και δεν θεραπεύεται. Αντιθέτως, ανατρέπεται.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προετοιμάζει σειρά από νέα αντιλαϊκά νομοσχέδια, όπως το φορολογικό νομοσχέδιο, μέσω του οποίου επέρχονται παραπέρα επιβαρύνσεις στα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων. Ταυτόχρονα, για τους επιχειρηματικούς ομίλους ετοιμάζει φοροελαφρύνσεις μέχρι το σημείο της πλήρους απαλλαγής, σταθερό φορολογικό καθεστώς για κατηγορίες επενδυτών, κρατικές επιδοτήσεις για «θέσεις απασχόλησης», σε συνδυασμό, βέβαια, με την παροχή «ζεστού» κρατικού χρήματος για πάγια κεφάλαια νέων επιχειρήσεων, αλλά και για τον εκσυγχρονισμό κτιριακού και μηχανολογικού εξοπλισμού επιχειρήσεων, μέσα από τον «αναπτυξιακό νόμο».

Για εμάς είναι ένα το κρατούμενο: Από τις διαπραγματεύσεις και τα παζάρια που γίνονται, δεν μπορεί να υπάρξει λύση προς όφελός μας, ή έστω σε κατεύθυνση ανακούφισης.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πιάνει το νήμα της αντιλαϊκής πολιτικής από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεν έχει προτεραιότητα την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Άλλες είναι οι προτεραιότητές της. Πως θα στηρίξει την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.

Είναι αδίστακτη – Επιλέχθηκαν να βγάλουν πέρα τη βρώμικη δουλειά, για να περάσουν μέτρα που δεν μπορούσαν οι προηγούμενοι, κι ας προσπαθούν να την «ομορφύνουν» με όση κοινωνική δικαιοσύνη θέλουν. Μόνο και μόνο η παραδοχή του πως οι θέσεις της κυβέρνησης συγκλίνουν για πρώτη φορά απόλυτα με αυτές των «θεσμών», αρκεί για να επιβεβαιωθεί το αντιλαϊκό τους περιεχόμενο. Οι «θεσμοί» στους οποίους αναφέρεται (Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM) έχουν κάνει καθαρές τις διαθέσεις τους: πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα στο Ασφαλιστικό, στα Εργασιακά κ.λπ. Ταυτόχρονα, επιλέγει την παραπλανητική προπαγάνδα ότι η πολιτική του έχει λαϊκό ταξικό προσανατολισμό, επικαλούμενος τα συσσίτια και τα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια. Ήταν όντως οι καταλληλότεροι να χειριστούν την κοινωνική δυσαρέσκεια, το εργατικό λαϊκό κίνημα. Μέχρι και στήριξη και συμμετοχή στις απεργίες που γίνονταν ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησής τους έδιναν, Τώρα, βέβαια που ζόρισαν τα πράγματα, προσπαθούν με διάφορους τρόπους να διασπάσουν, να συκοφαντήσουν, να απειλήσουν. Αποκαλύφθηκε, άλλωστε, όταν ο Αλ. Τσίπρας χαρακτήρισε «πατριωτικό καθήκον» της μικρομεσαίας αγροτιάς να αποσυρθεί από τον αγώνα που κάνει για να επιβιώσει.

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις: τα συλλαλητήρια, οι απεργιακές κινητοποιήσεις, οι δεκάδες κλαδικές κινητοποιήσεις που συνεχίζονται, με ξεχωριστής σημασίας τη γενική απεργία στις 4 Φλεβάρη, το πανελλαδικό αγροτικό συλλαλητήριο με την στήριξη των εργατικών σωματείων της Αθήνας τους χάλασαν την σούπα, την σούπα της συναίνεσης και της ανοχής που μετά τις πρόσφατες εκλογές είχαν επιτύχει τα αστικά κόμματα, ψηφίζοντας όλα μαζί το 3ο μνημόνιο. Γιατί είναι αλήθεια ότι οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων, του λαού έχουν βάλει σοβαρά εμπόδια: το ν/σ είναι να πάει για ψήφιση στη Βουλή από το Νοέμβρη κι έχει φτάσει Μάρτης. Γίνεται φανερό ότι αν εργαζόμενοι και λαός αποφασίσουν να δείξουν τη δύναμή τους μπορούν να βάλουν σοβαρά εμπόδια – αν δεν γίνονταν οι κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος τα μέτρα θα ήταν ψηφισμένα.

Έτσι πρέπει να πάμε κι από εδώ και μπρος. Δεν έχουμε δείξει την πραγματική μας δύναμη!

Είναι κρίσιμη η 48ωρη απεργία που έχουμε μπροστά μας. Δε θα τους κάνουμε τη χάρη: Προανήγγειλε ο πρωθυπουργός ότι ο Μάρτης θα είναι «καυτός». Πρέπει να πάρει ανάλογη απάντηση.

Τι μέτρα θα πάρουμε για να οργανώσουμε την απεργία; Πώς θα εξασφαλίσουμε ότι θα συζητηθεί πλατιά με τους εργαζόμενους, ότι θα γίνουν μαζικές διαδικασίες μέσα στους χώρους δουλειάς: συνελεύσεις, συγκεντρώσεις; Πώς θα συμμετέχουν μαζικά οι εργαζόμενοι και στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις; Πώς θα βγουν περισσότεροι στο δρόμο του αγώνα; Είναι όρος οι εργαζόμενοι να ενημερωθούν, να συζητήσουν για τον πραγματικό χαρακτήρα των μέτρων και να αποφασίσουν ότι δεν θα επιτρέψουν να περάσουν, ότι θα φτάσουν μέχρι τέλος.

Αλλά και από την άλλη είναι καθοριστικής σημασίας με τι γραμμή θα πας: Μπορούμε να επιτρέψουμε να ξαναγίνει το κίνημα σκαλοπάτι για να ανεβοκατεβαίνουν αντιλαϊκές κυβερνήσεις; Για να διαμορφώσει προϋποθέσεις νίκης το εργατικό λαϊκό κίνημα, τώρα και στο μέλλον, είναι ανάγκη να χρεοκοπήσει εντελώς η αντίληψη ότι με μια κυβερνητική εναλλαγή, χωρίς ρήξη και ανατροπή με την εξουσία του κεφαλαίου, μπορεί να υπάρξει αλλαγή υπέρ μας. Αυτή η αντίληψη δυστυχώς κυριάρχησε τα προηγούμενα χρόνια και έκανε μεγάλη ζημιά. Ούτε μπορούμε να επιτρέψουμε οι εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις ν’ αξιοποιούνται ως στήριξη της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με την τρόικα.

Πρέπει να χρεοκοπήσει η λογική που λέει ότι εργαζόμενοι και κράτος, εργαζόμενοι κι εργοδοσία έχουν κοινά συμφέροντα και μπορούν να συμπορευτούν για τον κοινό «εθνικό στόχο», την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή, και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, ούτε να βάλουν πλάτη για τα διάφορα «εθνικά στοιχήματα», όπως το προσφυγικό.

Δεν είναι παρέκκλιση, δεν είναι παθογένεια αυτά που ζουν στην καθημερινότητα τους οι εργαζόμενοι.

Τα μέτρα δεν παίρνουν «βελτιώσεις», δεν μπορούν να συγκλίνουν με τις σύγχρονες ανάγκες μας σε όσους «κοινωνικούς διαλόγους» και να συμμετέχουμε, δε θα διαμορφώσουμε τα αιτήματά μας με κριτήριο τις αντοχές της οικονομίας ή τον στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, μιας ανάκαμψης που θα πατήσει πάνω στα τσακισμένα μας δικαιώματα, κανένας δεν εξαιρείται.

Το πραγματικό στοίχημα, λοιπόν, είναι η οργάνωση της πάλης, της σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική, την πολιτική της ΕΕ και των μονοπωλιακών ομίλων.

Η 48ωρη απεργία να γίνει πραγματικός σταθμός στους αγώνες των εργαζομένων και του λαού ενάντια στα μέτρα που τσακίζουν τη ζωή τους για να ανακάμψει το κεφάλαιο, ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολιτική και τους ανταγωνισμούς, που ανάβουν τη φωτιά του πολέμου και της προσφυγιάς.

Και σήμερα με αφορμή τη μέρα της γυναίκας έχουμε συλλαλητήριο στις 6.30μ.μ. στα Προπύλαια, όπου καλούμε σωματεία και ομοσπονδίες.

Να μπει μπροστά η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και του λαού!

Να μην επιτρέψουμε από φόβο κι απογοήτευση να ριζώσει η δουλειά χωρίς δικαιώματα ως τα βαθιά γεράματα, χωρίς κοινωνική ασφάλιση, υγεία πρόνοια, η ζωή χωρίς μέλλον.

Συννημένα Αρχεία: